sometimes, u just feel so happy that it makes u think:
"ano kapalit nito?"


di mo lang naiisip.. u also feel it...
tapos totoo pala ung bigat na nrramdaman mo.


why is it so hard to accept na may tao na ang buong akala mo kilala mo...
...ibang-iba pala ang pagkatao?


bakit ba khit tumutulong ka...ikaw pa rin ang tatagain sa likod nung taong tinulungan mo?


bakit ba may mga taong madaling sabihin ang salitang SORRY pero di sila makatingin ng diretso sa mata mo tapos nagagawa pa nilang sumigaw ng galit?


bakit minsan parang nauubos na ang luha mo... na kpag naaalala mo lahat at gusto mo ulit umiyak.. wala nang tumutulo?


bakit ba ang hirap unawain ng salitang "trust"?




bakit may mga tao na gustong-gustong nakakasakit ng damdamin ng ibang tao?